>> Homepage    >> Mijn fietsreizen    >> Overzicht beklommen cols    >> Hoogteprofielen Midden-Nederland    >> Links

Een weekje fietsen in de Vogezen

(Klik op de foto's voor een vergroting!)
Reageren? Stuur me een E-mail!

Tijdens deze korte fietsvakantie in mei 2007 kamperen we op camping 'Le Schlossberg' in Kruth. Dit plaatsje ligt in een dal midden in de hoge Vogezen, 20 kilometer ten zuiden van het bekende Gérardmer. Vanaf Wageningen is het ongeveer 650 kilometer rijden. Vrijdag laat in de middag komen we aan, zaterdag maken we de eerste van in totaal zes tochten in de omgeving (zie het routekaartje hiernaast). Het is de eerste keer dat we met de racefietsen in de bergen zijn. Naast gewoon een leuke vakantie is het voor mij ook een soort trainingsweek: het plan is om in juli de Marmotte te fietsen. Een weekje ballonnen beklimmen lijkt me een prima voorbereiding voor deze zware cyclo in de Franse Alpen.

kaartje route


Cols

In de tekst worden beklimmingen cursief weergegeven. De rode bergjes verwijzen naar het hellingprofiel en wat statistieken van de betreffende klim. Zie het col-overzicht voor informatie over al mijn beklommen cols.


Dagoverzicht

Dag 1: Bramont - Route des Crêtes (Hohneck) - Grand Ballon
Dag 2: Oderen - Grosse-Pierre - Vierge
Dag 3: Petit Drumont - Ballon d'Alsace - Hundsrück - Grand Ballon
Dag 4: Le Markstein - Petit Ballon - Platzerwasel
Dag 5: Ballon d'Alsace - Planche des Belles Filles - Ballon de Servance
Dag 6: Page - Morbieu - Vierge
116 km
111 km
124 km
104 km
157 km
77 km
2378 hm
2239 hm
2712 hm
2516 hm
3082 hm
1505 hm

Reisverslag




Jantine op de Bramont

Dag 1: Bramont - Route des Crêtes (Hohneck) - Grand Ballon
> Hoogteprofiel
> Routekaartje

Voor vandaag staat een rondje over de Route des Crêtes op de planning. Om daarboven te komen bedwingen we eerst de Col de Bramont . Tot de voet van deze klim in Wildenstein peddelen we langs het stuwmeer van Kruth. Het wegdek is deze kilometers bezaaid met de restanten van letterlijk honderden kikkers, die op hun voettocht naar het meer geplet zijn door nietsontziende autobanden. Na dit mortuarium gepasseerd te zijn begint de weg rusig te stijgen. De Bramont is een heerlijke klim om mee wakker te worden: hij wordt nergens echt steil. Na een dito afdaling komen we op een wat grotere weg, die ons naar de Col des Feignes leidt. Afgezien van 2 kilomters aan 5% bestaat dit pasje alleen uit vals-plat, een makkie dus.


Na een klein stukje dalen wordt het serieuzer. Enkele kilometers gaat het aan 8% omhoog naar de Col de la Schlucht
. We passeren een man die zich op een driewielerligfiets uiterst langzaam omhoog beweegt. Op de col slaan we rechtsaf, de Route des Crêtes op. Deze wat onlogische weg loopt over de hoogste bergkam van de Vogezen en is in de Eerste Wereldoorlog aangelegd. Vanwege z'n hoge ligging is de weg bekend om z'n prachtige uitzichten. Hoewel het vandaag niet erg helder is, genieten we met volle teugen.


Uitzichtspunt op de Hohneck

Na de Col de la Schlucht blijft de weg omhoog lopen. Voor ons verschijnt de Hohneck , met 1362 meter een van de hoogste bergen van de Vogezen. Een smal en steil weggetje loopt vanaf de kam naar de top van de berg waarop een fraaie uitzichtstafel en, natuurlijk, een restaurant staat. Helaas is het nogal bewolkt, zodat we niet al te ver kunnen kijken. Op de berghellingen beneden ons zien we nog grote plakken sneeuw liggen. Met de jackjes aan tegen de kou dalen we voorzichtig terug af naar de Route des Crêtes. Verder naar het zuiden zien we opeens het stuwmeer van Kruth in de diepte liggen. Een mooi gezicht. Tot Le Markstein golft de weg een beetje op en neer.


Rijndal vanaf de Grand Ballon

Als we dit skioord voorbij zijn begint de weg langzaam te stijgen naar de Grand Ballon , de hoogste top van de Vogezen. Vanaf deze kant is de berg niet zo moeilijk: Le Markstein ligt al op 1200 meter. Toch is het laatste stukje naar de top behoorlijk steil. Boven nemen we een slokje uit de bidons, waarna de afdalen naar Willer-sur-Thur. Even verder scheiden onze wegen. Jantine gaat direct terug naar de camping, terwijl ik me klaarmaak voor de zwaarste klim van de Vogezen, de Grand Ballon vanuit Moosch. De eerste kilometers naar Geishouse gaan nog wel, maar daarna begint het echte werk. Het wegdek verslechtert en het gaat steil omhoog. De kaart laat een wegje zien van de smalste categorie. Ik heb het eerste gedeelte wat te hard gefietst en heb nu moeite pedalen rond te blijven draaien. Gelukkig zitten er wat stukken in die minder steil zijn. Het wegje komt uit op de Route des Crêtes, anderhalve kilometer onder de top van de berg. Voor de tweede maal vandaag bereik ik top van de Grand Ballon, maar nu deze keer via een echte klim. Bij het uitzichtspunt over het Rijndal kom ik op adem, waarna ik rechtsomkeert maak en via Le Markstein afdaal naar de camping.



Dag 2: Oderen - Grosse-Pierre - Vierge
>
Hoogteprofiel
> Routekaartje

In het dorp Kruth begint de klim naar de Col d'Oderen . In tegenstelling tot gister op de Bramont zitten er een paar stukjes in die wel behoorlijk steil zijn. Maar voor het grootste deel slingert de weg rustig door het bos omhoog naar de pas die op 884 meter ligt. De afdaling, die nooit erg steil wordt, brengt ons al snel in Cornimont. Hier slaan we linksaf en pakken de grote weg richting Remiremont. Langs een zijriviertje van de Moezel, de Mosellotte, gaat het vals-plat naar beneden. Bij Vaugney slaan we af. Op de stoep van de kerk eten we onze pain de chocolat op, net op het moment dat een stoet klassieke auto's passeert. Over slecht wegdek verlaten we even later het dorp.

Meer bij Gérardmer


Langzaam begint de weg te klimmen naar de volgende pas, de Col de Sapois
. De rustige weg volgt een idyllisch rivierdalletje. De laatste 5 kilometer gaan constant tegen de 7% omhoog. De afdaling die volgt eindigt aan een van de meren bij Gérardmer. Het is meteen te merken dat het hier veel toeristischer is dan in de heuvels. Vrijwel meteen begint alweer de volgende klim. Via de Col du Haut de la Côte gaat het naar de Col de Grosse Pierre . Het asfalt in de eerste bochten vertoont gesmolten plekken. Het is dan ook behoorlijk warm vandaag. Na de Haut de la Côte, die niet erg veel voorstelt, volgt een korte afdaling. Bij een splitsing van wegen eten we in een bushokje de lunch op, waarna we de resterende kilometers naar de Grosse Pierre afleggen.

Col de la Vierge


Voorbij La Bresse slaan we af richting de Col de la Vierge
. Dit leuke pasje ligt behoorlijk hoog en is alleen te bereiken via smalle bosweggetjes. Het eerste deel van de klim is de weg nog best breed. Wel gaat het al steil omhoog. Bij het Lac de Corbeau nemen we een korte pauze. Vanaf hier loopt een smal wegje naar de top, die op 1066 meter ligt. Onderweg vallen er wat druppels, maar gelukkig zet de bui niet door. In de richting van Gérardmer zijn donkere wolken te zien. We zijn daar mooi op tijd weg. Vanaf de Vierge stuiteren we over vele oneffenheden naar de Col de Bramont. Hier komen we weer op de grote weg, die er erg nat bijligt. Behoorlijk nat van het spatwater arriveren we even later bij het Lac de Kruth.


Bijna bij de camping, besluit ik ondanks de dreigende lucht nog even Le Markstein
op te fietsen. De eerste 3 van de in totaal 14 kilometers van deze klim zijn steil, de rest stelt niet veel voor. Als ik me het dal uitwerk rommelt het links van me in de bergen. Dikke regendruppels doen me twijfelen of het wel zo handig is om nu deze berg nog op te fietsen. Ondertussen trap ik stevig door en het lijkt mee te vallen met de regen. Als het minder steil wordt kunnen er achter wat tandjes af en gaat de snelheid omhoog. Een bordje langs de kant geeft aan dat het nog 7 kilometer is. Op de helft. Bij het gehucht Le Treh zit nog even een wat steiler stukje. Het bos verdwijnt, het landschap wordt open. Ik gun mezelf geen tijd er uitgebreid naar te kijken en ram door naar de top. Na een paar repen en een slok water keer ik om en daal af naar de camping. Ik ben er nog geen 5 minuten en er barst een enorme hoosbui los. Hoezo geluk?



Dag 3: Petit Drumont - Ballon d'Alsace - Hundsrück - Grand Ballon
>
Hoogteprofiel
> Routekaartje

Na inkopen voor de lunch gedaan te hebben in Fellering beklimmen we over de drukke N66 de Col de Bussang . Voor ons zien we parapentes in de lucht hangen. Dat blijkt hier een populaire sport te zijn. Met een aantal wijde bochten slingert de weg zich omhoog. Helaas veel stinkend vrachtverkeer deze ochtend! Als ik denk dat we boven zijn schakel ik naar het middenblad, maar er blijkt nog een klein bultje te volgen. Vlak na de pas slaan we rechtsaf het smalle wegje naar de Petit Drumont in. Meteen gaat het steil omhoog. Dat blijft de hele klim zo, hoewel er af en toe een wat vlakker gedeelte tussen zit. Het is onverwacht druk hier. Het blijkt dat de top van de berg een populaire plek is om met een parapente af te springen. Op de top is het een drukte van belang. We eten wat repen op, waarna we ons aan de steile afdaling over niet al te best wegdek wagen.


Dal Moezel vanaf Ballon d'Alsace


Terug op de grote weg passeren we even later de bron van de Moezel. De rivier begint bij een verzameling moerassige poeltjes. In St. Maurice-sur-Moselle slaan we af. De klim naar de Ballon d'Alsace is begonnen. In 1905 was dit de eerste berg van betekenis die in Tour de France beklommen werd. Al snel klimmen we over de brede weg boven St. Maurice uit. Kronkelend verdwijnt de weg in het bos. Kilometers verder op deze gelijkmatige klim (steeds zo'n 7%) krijgen we een prachtig uitzicht op het dal van de Moezel. Rustig klimmen we verder omhoog. Dan maakt de weg een bocht naar links en staan we plotseling op de top. We eten wat, drinken een cola en bij een winkeltje kopen we wat kaarten. De afdaling richting Masevaux blijkt erg mooi te zijn. We genieten van het uitzicht en de lekkere bochten.


In Masevaux begint de klim naar de Col du Hundsrück . In het begin zitten er af en toe wat dipjes in de klim. Na een paar kilometer klimmen - af en toe behoorlijk steil - volgt een wat grotere afdaling: het gaat zo'n 50 meter omlaag. In een dorpje volgen wat bochten over kasseitjes, waarna de klim hervat wordt. Op de top hebben twee brandweerwagens net een autobrand geblust. De accu van de Nederlandse auto ligt zwartgeblakerd naast het voertuig. Tijdens de afdaling hebben we mooi zicht op de Grand Ballon. Even later, in Willer-sur-Thur, staan we aan de voet van diezelfde berg. Na een dikke kitkat naar binnen gewerkt te hebben, gaan we voor de derde keer op weg naar de hoogste top van de Vogezen.

Grand Ballon


Op een haar na 1000 hoogtemeters moeten overbrugd worden van de voet naar de top van de Grand Ballon . De klim begint met 2%, maar langzaam maar zeker wordt het steiler. We passeren het dorpje Goldbach en zien hoog boven ons de weg lopen. Een paar kilometer verder staan we op de Col d'Amic, waar de klim vanuit Cernay erbij komt. Het steilste gedeelte van de beklimming volgt nu. Het is tegelijk het mooiste gedeelte, met weidse uitzichten over het Rijndal. In de verte zien we Mulhouse liggen. Het loopt inmiddels tegen vijven en de voedselvoorraden zijn uitgeput. Het laatste stuk hebben we het zwaar. Gelukkig staat op de top een mooi restaurant. Op het terras eten we een heerlijk stuk taart en een zak chips. Het begint saai te worden, maar via Le Markstein dalen we af naar de camping. Nadat we met de auto boodschappen gedaan hebben, blijkt er zo'n lange rij voor de douches te staan dat ik besluit maar een dagje over te slaan.




Uitzicht even voor Le Markstein



Dag 4: Le Markstein - Petit Ballon - Platzerwasel
>
Hoogteprofiel
> Routekaartje

Opnieuw belooft de Franse weerman deze ochtend een stralende dag. En alweer zal hij gelijk krijgen. We gaan vandaag meteen omhoog, Le Markstein op. Op het steile stuk is het even doorbijten, maar daarna ligt de weg naar de top open. Bijna boven genieten we van het weidse uitzicht. Overal beboste, afgeronde bergtoppen. We herkennen de Ballon d'Alsace, de Petit Drumont en de Ballon de Servance. Beneden in het dal de dorpjes die we al enkele keren doorgefietst zijn. Bij Le Markstein gaat het linksaf, de Route des Crêtes op. Een paar kilometer verder verlaten we deze prachtige weg alweer: we slaan de weg naar Munster in. Tot Le Breitfirst blijft de weg nog stijgen. Daarna is het dalen geblazen, de steile Paltzerwasel af. De snelheid loopt op tot 76 km/uur. Beneden in het dal gaat het tot Luttenbacht lichtjes naar beneden.

Petit Ballon


Bij de afslag naar de Petit Ballon gaan we even van de fiets. Langs de kant van de weg probeert een familie lelietjes-van-dalen te verkopen. Later vandaag zullen we dit nog vaker zien. Het blijkt een Franse traditie om elkaar op 1 mei deze bloempjes te geven: ze worden geacht geluk te brengen. We steken het spoor en kruisen een riviertje, waarna de klim meteen in alle hevigheid losbarst. Het gaat linksom tussen wat huizen door zeer steil omhoog. Natuurlijk blijft het niet zo, maar het blijft de hele beklimming knap steil. Op het smalle, onbetekenende weggetje is het heerlijk rustig. Op drie kwart van de klim, bij een restaurant, wordt het even wat vlakker. Even verder verlaten we het bos en fietsen we door een open landschap verder. Er is een uitzichtspunt wat op het Rijndal uitkijkt. Vlak voor de top staat een groot restaurant. We fietsen er voorbij en even later, na nog een steile bocht, staan we op de top.


Beneden in Munster eten we een pizza bij 'La Dolce Vita'. Op de prachtige kerktoren tegenover het terras waar we zitten vliegen ooievaars rond hun nest. Na de copieuze lunch fietsen we met enige angst in de benen rustig terug richting de Col du Platzerwasel . Deze klim is een van de lastigste van de Vogezen en bevat een aantal erg steile stroken. We proberen het rustig aan te doen en kunnen nog een aardig tempo aanhouden. De laatste honderden meters voor de top zijn het steilst. Na de col volgt een dipje, dan een steil stuk, waarna het rustig verder klimt naar Le Breitfirst. Het is erg helder vandaag. In het noorden zien we de Col de la Schlucht en de Hohneck liggen. Op de Route des Crêtes zien we voor het eerst duidelijk het Zwarte Woud liggen. Le Markstein kennen we ondertussen en rond zes uur zijn we terug bij de tent.



Dag 5: Ballon d'Alsace - Planche des Belles Filles - Ballon de Servance
>
Hoogteprofiel
> Routekaartje

Vandaag fietsen we apart. Ik maak een grote lus naar het zuidwesten, Jantine gaat een stuk van de Route des Crêtes rijden en een wandeling om het Lac de Kruth maken. Met een rugzak vol fluffy Franse repen verlaat ik de camping. De eerste 16 kilometers gaan over de grote weg door het dal. Gelukkig steeds licht naar beneden. In Bitschwiller sla ik af voor de klim naar de Col du Hundsrück . Als ik het dorp uitrijd begint de klim echt. Vijf kilometer verder sta ik op de top. In de bochtige afdaling is het genieten. Van twee dagen geleden weet ik dat deze kant van de klim een flinke dip kent. Het Grebbebergje tussendoor verrast me dus niet. Hierna is het slechts dalen tot Masevaux.

Bijna boven op de Ballon d'Alsace


Even verderop bekijkt van hoog op een berg de Vierge d'Alsace haar territorium. Sinds gister heb ik wat last van mijn linkerknie. Gelukkig vallen de problemen vandaag mee. In Sewen gaat het vals-plat over in de klim naar de Ballon d'Alsace
. Van deze kant is het middenstuk van de klim het venijnigst. Een paar kilometer onder de top kan ik al meteen omlaag afslaan naar Giromagny, maar het is wel zo leuk om even naar de top door te rijden. Daar probeer ik een cola uit een automaat te trekken, het wordt uiteindelijk een fanta-limoen. In de afdaling is het frisjes. Plotseling steekt 20 meter voor een eekhoorntje razendsnel de weg over. Even later, in Giromagny, gaat het rechtsaf. Enkele kilometers over flink golvend terrein volgen.


Bij Plancher-Bas verlaat ik de grote weg. Het gaat nu weer langzaam omhoog. Een paar dorpen verder neemt het verkeer af en wordt de weg smaller. Bij de afslag naar Planche des Belles Filles neem ik een slok isostar en besluit deze doodlopende klim aan het rijtje cols toe te voegen. Even later gaat het steil omhoog, dik boven de 10%. Na anderhalve kilometer volgt een moment van verlichting, maar al snel wordt het weer steil. De weg naar het ski-oord is behoorlijk breed en heeft verder niets, behalve dat het een beste klim is. Drie steile kilometers verder bolt de weg af naar een enorme parkeerplaats. Vanaf hier leiden 100 meter zeer steile meters, waar een nu verlaten restaurant staat.

Ballon de Servance


Op de steile laatste paar honderd meter stel ik mijn snelheidsrecord van gister nog met 2 km/uur naar boven bij. Beneden sla ik rechtsaf en begin aan de volgende klim, die naar de Ballon de Servance . De weg is inmiddels niet meer dan een breed dubbel fietspad. Door het bos klimt het gestaag naar de top. Ik kom bijna geen verkeer tegen en geniet van de klim. Het middenstuk van de klim is het steilst met ongeveer twee kilometer 9%. Vanaf de 'col' gaat er nog een wegje omhoog naar de top van de Ballon. Om nog wat hoogte te pakken sla ik het in. Het eindigt bij de grote mast op de top van de berg, die we al vanaf le Markstein en de Ballon d'Alsace zagen staan. Voor een groot hek stap ik af. Twee militairen zijn bezig een bewakingscamera te installeren. Een komt naar me toe en begint een verhaal over militair terrein. Als ik zeg dat ik meteen weer afdaal gaat hij verder met zijn werk. Ik geniet nog wat van het uitzicht, waarna ik afdaal naar Le Thillot.


De klim naar de Col de Ménil stelt weinig voor. Meer dan wat vals-plat is het niet. Ik heb nog energie over en met de zwaarste versnelling help ik een handje in de afdaling richting Cornimont. Hier begint de laatste hindernis van de dag, de Col d'Oderen , dit keer van de westzijde. Tot voorbij Ventron is ook deze klim een makkie. De resterende vijf kilometers naar de top wordt het iets steiler, maar 5% is nog steeds niets om van te schrikken. Op de top gaat het jackje weer aan en stort ik me in de afdaling. De laatste kilometers vals-plat omhoog naar de camping gaan volle bak. Voldaan stap ik even later van de fiets. Met mijn gemiddelde van 22,6 ben ik aardig tevreden.




Col du Page



Dag 6: Page - Morbieu - Vierge
>
Hoogteprofiel
> Routekaartje

Het is alweer de laatste dag van deze korte vakantie. Er staan enkele kleine colletjes op het programma. De weersverwachting ziet er niet zo goed uit vandaag. Nadat we relaxed ontbeten hebben stappen we op de fiets. Het eerste doel is de Col du Page . Hiervoor beklimmen we eerst weer de Oderen. Een dikke twee kilometer voorbij de top slaan we linkaf, een smal wegje in. 100 hoogtemeters later staan we op de top, waar we een praatje maken met twee medelanders. Van de andere fietsers die we tegenkomen, komt de meerderheid ook uit Nederland. Na hun lange 1 mei weekend zijn alle Fransen alweer aan het werk gegaan. Via de zuidkant van de Col du Page dalen we af naar Bussang. Het is smal, steil en er ligt behoorlijk wat grind op de weg.


In Ramonchamp verruilen we de drukte van de N66 (alweer veel vrachtwagens) voor de rust van het weggetje over de Col de Morbieu . Voorbij een houtzagerij slaan we af. Het natte weerbericht lijkt uit te komen: het begint langzaam te regenen. De eerste kilometers van de klim gaat het rustig omhoog. Verderop neemt de bebouwing af en wordt het steiler, vooral na het restaurant Morbieu volgt een lastig stukje. Het begint wat harder te regenen. Inmiddels loopt de weg weer door een bos, zodat we wat beschutting van de bomen hebben. Vlak na de top schuilen wachten we onder een dikke den een bui af.

Kruth


In Cornimont begint de klim naar de Col de la Vierge . Eerst wilden we de Col de Brabant vanuit la Bresse nog doen, maar vanwege het weer zien we daarvan af. Voorbij Xoulces wordt de weg weer smal en lekker rustig. Leve de kleine wegjes op de kaart! We volgen een bruisend riviertje stroomopwaarts. Met twee haarspelden klimmen we uit het dal omhoog. Bij de T-splitsing slaan we linksaf richting de col. Het klimt nu nauwelijks meer en even later staan we op de top. Net als op dag 2 stuiteren we omlaag naar de Col de Bramont, waarna de afdaling naar het Meer van Kruth een formaliteit is. Het uitzicht vanaf de stuwdam op het dorp en de bergen er achter is een leuk plaatje. Na een laatste foto dalen we af naar de camping, waarmee deze korte maar geslaagde vakantie er alweer op zit.